செப்டம்பர் 20, 1928 (மலையாளம் நாள்காட்டியில் கன்னி மாதம் 5-ஆம் நாள்) அன்று, குரு தனது அறைக்குள் நுழைந்த சீடரிடம் இவ்வாறு சொன்னதாகக் கூறப்படுகிறது, “ராகு நம்மைப் பிடித்துக் கொண்டான். இப்போது புறப்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது”. அன்றைய தினம் பிற்பகல், அவர் எழுந்து உட்கார முயன்றார். “நான் எழுந்து உட்கார வேண்டும். நான் மிகுந்த அமைதியை உணர்கிறேன்”. பிறரின் உதவியுடன் அவர் சம்மணமிட்டு அமர்ந்தார். இதற்கிடையில், குருவின் அருகில் அமர்ந்த ஸ்ரீ வித்யானந்த சுவாமிகள் யோக வாசிஷ்டம் நூலில் இருந்து ஜீவன் முக்திப் பிரகரணம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். முக்தி அடைவதை விவரிக்கும் பகுதியை வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது குரு தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தார், மெதுவாகத் தனது பௌதிக உடலைத் துறந்து சமாதி நிலையை அடைந்தார். குருவின் சமாதியை அறிவிக்கும் விதமாக சிவகிரியில் ஸ்ரீ நாராயண மடத்திலிருந்து மணிகள் இடைவிடாமல் ஒலித்தன. அதன் பிறகு மக்கள் சிவகிரி மடத்துக்குள் திரண்டனர்.
இன்று, சிவகிரி ஒரு போற்றப்படும் உலகளாவிய வழிபாட்டு மையமாகத் திகழ்கிறது. சிவகிரி மலையில், குருவின் பூத உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தில் பக்தர்கள் பின்னர் ஒரு பிரம்மாண்டமான மகாசமாதி மண்டபத்தைக் கட்டினார்கள். தினமும், பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்கள் மகாசமாதி மற்றும் சாரதா மடத்தில் வழிபாடு செய்வதற்காக வருகின்றனர்.
தனது வாழ்நாளில், குரு மற்ற ஆசான்களிடம் இருந்து நிகரற்ற அங்கீகாரத்தையும் மரியாதையையும் பெற்றார். அவரது ஆன்மிக சக்தியை உணர்ந்த மக்கள், தங்களின் தனிப்பட்ட மற்றும் சமூகப் பிரச்சனைகளை அவரிடம் கொண்டுவந்தனர். குரு அவற்றுக்கான தீர்வுகளை வழங்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் விழிப்புணர்வு பெறுவதற்கான வழிகளையும் காட்டினார். மனிதநேயத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுகொண்டிருந்த மனிதகுல மதிப்புகளை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற முக்கிய நோக்கம் குருவின் எண்ணங்கள், வார்த்தைகள், படைப்புகள் அனைத்திலும் ஊடுருவியிருந்தது. குருவிடம் இருந்து வெளிப்பட்டது நேரடியான சமய உத்தரவுகள் மட்டுமல்ல, மாறாக சமயம் திணித்திருந்த திரிபுகளை எவ்வாறு அகற்றுவது என்பதற்கான தீர்வுகளும் தான். ஒழுக்கப் பண்புகளைக் கொண்ட மனிதகுலம் என்ற கருத்தை அவர் முன்னிறுத்தினார். குரு ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தவாதி, இருமை நிலைவாதி, ஆன்மிக குரு மற்றும் கவிஞராக இருந்தார். சமூகத் தீமைகளுக்கு எதிராக அவர் காட்டிய நேர்மையான பாதை அவரது வாழ்நாளிலேயே அவருக்கு அளவற்ற மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்ததுடன், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளில் ஒருவராக அவரது நிலையை உறுதிப்படுத்தியது.
