കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച പ്രമുഖ സന്യാസിയാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു. ദാർശനികനും ആത്മീയ നേതാവും ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഗുരുവിന്റെ ജീവിതകഥ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ കേരള ജനതയുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെയും, സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിന്റെയും കഥ കൂടിയാണ്. 1856 ഓഗസ്റ്റ് 20 മുതൽ 1928 സെപ്റ്റംബർ 20 വരെ ആയിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ ജീവിതകാലം
ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതം ഒരു യുഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിന് സാക്ഷ്യം നിൽക്കുന്നതും അതിനെ നിർവചിക്കുന്നതുമാണ്. മലയാളിയുടെ ആത്മബോധത്തെ വിപുലീകരിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ച ഒരു ദാർശനികനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. തന്റെ ജനതയ്ക്ക് സാമൂഹിക പരിഷ്കരണവും ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും കൈവരിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം ജീവിതം സമർപ്പിച്ചു. ഒരു ആത്മീയ ചിന്തകൻ എന്ന നിലയിലും കവി എന്ന നിലയിലും, എല്ലാ പ്രായത്തിലുമുള്ള ആളുകളെ പ്രചോദിപ്പിക്കാൻ ഗുരുവിന് സാധിച്ചു.
പുണ്യസ്ഥലങ്ങള് സന്ദര്ശിക്കുവാനും ആരാധന നടത്തുവാനുമുള്ള യാത്രയാണ് തീര്ത്ഥാടനം. സാധാരണയായി ജനങ്ങള് തീര്ത്ഥയാത്ര നടത്തുന്നത് ഇഷ്ടഫലസിദ്ധിക്കു വേണ്ടിയാണ്.
വിദ്യാഭ്യാസത്തില് നിന്ന് അകറ്റി നിര്ത്തപ്പെട്ട അവശസമൂഹം പല ദുഷിച്ച ആചാരങ്ങളെയും പരിപാലിക്കുവാന് നിര്ബന്ധിതരായിരുന്നു. അറിവില്ലായ്മ അവരെ അന്ധരാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അത്തരമൊരു സമുദായമായിരുന്നു നാരായണ ഗുരുവിനു ജന്മം നല്കിയ ഈഴവ സമുദായം.
കവിതകളിലൂടെ സന്ദേശം പകര്ന്ന നാരായണഗുരു ചില കൂടിക്കാഴ്ചകളിലൂടെ തന്റെ സന്ദേശങ്ങള് പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകള് ക്ഷമയോടെ കേള്ക്കുവാന് എന്നും താത്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
നാരായണ ഗുരു ഒരു മതത്തിന്റെയും, സമൂഹത്തിന്റെയും, രാജ്യത്തിന്റെയും ആചാര്യനായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന് സന്യാസി ശിഷ്യന്മാരും, ഗൃഹസ്ഥ ശിഷ്യന്മാരും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ശിഷ്യന്മാരുണ്ടായിരുന്നു.
നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആശയങ്ങള് അവശ സമുദായത്തിന്റെ ഉയര്ച്ചയ്ക്കു വേണ്ടി വിനിയോഗിച്ച ശിഷ്യനാണ് ഡോ.പല്പ്പു.
കൂടുതൽ വായിക്കുക →
ജാതിഭ്രഷ്ടിനെതിരെ ശബ്ദമുയര്ത്താന് തയ്യാറായ സാമൂഹിക നേതാവാണ് സഹോദരന് അയ്യപ്പന്.
കൂടുതൽ വായിക്കുക →
സംഘടന കൊണ്ട് ശക്തരാവുക എന്ന ഗുരുവിന്റെ സന്ദേശം പ്രാവര്ത്തികമാക്കാന് മുന്നില് നിന്ന ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്നു ടി. കെ. മാധവന്
കൂടുതൽ വായിക്കുക →
ശ്രീനാരായണ ഗുരു ഒരു സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവ്, ആത്മീയ അധ്യാപകൻ, തത്ത്വചിന്തകൻ എന്നിവ മാത്രമല്ല, അറുപതിലധികം കൃതികളുടെ രചയിതാവായ ഒരു സമർത്ഥനായ കവി കൂടിയായിരുന്നു.
യുക്തിയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു ദാർശനിക വ്യവസ്ഥ, അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സങ്കൽപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് തത്ത്വമീമാംസയുടെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.
ധ്യാനം എന്നത് അന്യവിചാരങ്ങളുടെ ബാധ കൂടാതെ ക്രമമായി പ്രവഹിക്കുന്ന ഒരു വിചാരധാരയുടെ അവസ്ഥയാണ്. ഇതിന്റെ പരകോടിയാണ് സമാധി.
