’தரிசனமாலை’ என்பது வேதாந்தம் குறித்த முழுமையான படைப்பு ஆகும். இது குருவால் எழுதப்பட்ட அத்வைத வேதாந்த நூல் ஆகும். இது உபநிடதங்களின் காலம் முதல் ஆதிசங்கரர் காலம் வரையிலான அத்வைத வேதாந்தங்களின் விவாதங்களைச் சுருக்கமாகத் தொகுத்துக் கூறுகிறது. குரு, வேதாந்தத்தில் விவாதிக்கப்பட்ட கொள்கைகளை பத்து தரிசனங்களாக வகைப்படுத்தியுள்ளார். உபநிடதங்களில் உள்ள பல செய்யுள்கள் இந்தப் படைப்பிலும் அதே முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அனைத்து சமயங்களும் பிரபஞ்சத்தின் உண்மையை உணர்வதற்கான வழிகளே ஆகும். சமயங்கள் என்பவை இந்த இலக்கை அடைவதற்கான பாதைகள் மட்டுமே என்ற உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டால், சமயத்தின் பெயரால் ஏற்படும் மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்துவிடும். இந்தப் பரம சத்தியம் குருவின் இந்தப் படைப்பு மூலம் அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
‘அத்வைத தீபிகா’ என்ற படைப்பு இருமை அல்லாத பிரம்மன் குறித்த குருவின் அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மை பற்றிய குருவின் பார்வை எவ்வாறு முழுநிறைவாக்கப்பட்டது என்பதை இது குறிக்கிறது. இருமையற்ற நிலையின் உண்மை தர்க்கம் மற்றும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் உள்வாங்கப்படுகிறது. உண்மையைத் தேடுபவருக்கு இந்தப் படைப்பு தொடர்ச்சியான சிந்தனைக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றது. கருத்தியலுக்கு அப்பாற்பட்டு இது ஓர் ஆழமான அனுபவத்தை வழங்குகிறது. உண்மையின் இயல்பு முடிவற்றது என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது. அதை வெளிப்புறப் புலன்களின் மூலம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. அறிவுத்திறன் மூலம் மட்டுமே பிரபஞ்சத்தின் உண்மையை அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும்போது பிரபஞ்சத்தின் உண்மை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை குரு காண்பித்தார்.
குருவின் அத்வைத அனுபவத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தும் கவிதையாகிய ‘அறிவு’, ஒரு வசீகரிக்கும் இருமை நிலையை முன்வைக்கிறது. வேதாந்தத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்களுக்கு இது எளிமையாகப் புலப்படுகிறது, ஆனால் மற்றவர்களுக்கு இது புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவே இருக்கிறது. உணர்வுநிலையைக் குறிக்கின்ற ‘அறிவு’ என்ற சொல், பிரபஞ்சத்தில் உணர்வுநிலை மட்டுமே உண்மை என்பதைத் துணிச்சலாக வலியுறுத்துகிறது.
திருவண்ணாமலையில் மகரிஷியைச் சந்தித்தபோது, மகரிஷியிடம் இருந்து வெளிப்பட்ட பேரின்ப நிலையைக் கண்ட நாராயண குரு, 1916-இல் ‘நிர்விருதி பஞ்சகம் என்ற நூலை இயற்றினார். ஐந்து செய்யுள்களைக் கொண்ட இந்த நூல், அத்தகைய பேரின்ப நிலையை யாரால் அனுபவிக்க முடியும் என்பதைப் பற்றி விவரிக்கிறது. ஒரேயொரு மெய்ம்மை நிலை மட்டுமே உள்ளது என்பதை அறிவதே முக்தி. அந்த அறிவே முழுமையான பேரின்பம் ஆகும்.
