பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஸ்ரீ சங்கரர் அத்வைதத்தை ஒரு தத்துவ அறிவியலாக வழங்கி அதற்கு வடிவம் கொடுத்தவர் என்று நம்பப்படுகிறது. அவர் தனது விளக்கவுரையில் அக்காலத்தின் நடைமுறையில் இருந்த தர்க்கத்தையும், அறிவியல் ரீதியான கொடுமைகளையும் பயன்படுத்தினார். அத்வைதம் என்பது இருமை இல்லாத நிலை ஆகும். இது பிரபஞ்சமும் உண்மையைத் தேடுபவர்களும் ஒன்றிணையும் நிலை ஆகும். இது ஒருவரின் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுக்கும் அறிவு ஆகும். அந்த அறிவும் பிரம்மன் ஆகும். பிரம்மத்தின் உண்மை ஒன்றானது மற்றும் நித்தியமானது. அத்வைத தரிசனம் என்பது இந்த உண்மையின் அனுபவம் ஆகும். இது ஒருவரின் சுயத்துக்குள்ளும் பிரபஞ்சத்திலும் இருக்கும் உண்மை ஒன்றே என்ற உணர்தல் ஆகும்.
மனிதகுலத்தின் தொடக்கத்தில் இருந்தே முனிவர்கள் ஆத்மாவின் உண்மையான இயல்பைத் தேடி பிராயச்சித்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். சுய உணர்தலின் மூலம் அவர்கள் பெற்ற ஞானம் உபநிடதங்கள் வழியாக வாய்மொழியாகப் பகிரப்படுகிறது. ஏட்டளவிலும் உருவகமாகவும் நான்கு வேதங்களின் இறுதியில் காணப்படுவதால், காலத்தால் அழியாத ஞானத்தின் இந்தச் சாராம்சங்கள் வேதாந்தம் (வேதங்களின் முடிவு) எனப்படுகின்றன.
நியாயம், வைஷேஷிகம், சாங்கியம், யோகம், பூர்வ மீமாம்சை மற்றும் வேதாந்தம் ஆகியவை இந்தியத் தத்துவத்தின் ஆறு அம்சங்கள் ஆகும். இந்த ஆறு தத்துவங்களில், வேதாந்தம் கடைசியானது ஆகும். பிரம்மசூத்திரம், பகவத் கீதை, உபநிடதங்கள் ஆகியவை வேதாந்தம் குறித்த அதிகாரப்பூர்வ நூல்களாகக் கருதப்படுகின்றன. வேதாந்த சூத்திரத்துக்கு ஏராளமான விளக்க உரைகள் எழுதபட்டுள்ளன.
நாராயண குரு ஸ்ரீ சங்கரரின் அத்வைதத் தத்துவத்தைப் பின்பற்றியவர் என்று சிலர் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளனர். ஆயினும், ஸ்ரீ சங்கரரின் வார்த்தைகளுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையே முரண்பாடுகள் நிலவுவதாகப் பலர் குறிப்பிடுகின்றனர். பிரம்ம சூத்திர பாஷ்யத்தில் உள்ள அபசூத்ர அதிகரணம் என்ற பிரிவில், உபநயனச் சடங்கைச் செய்துகொண்ட மூன்று உயர் சாதியினருக்கும் (திரிவர்ணிகர்கள்) தெய்வங்களுக்கும் மட்டுமே வேதங்களைப் படிக்கும் உரிமை உண்டு என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது; சூத்திரர்கள் அதைச் செய்வதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அறிவின் சிறப்பைப் பற்றித் திறமையாகப் பேசிய சங்கராச்சாரியார், சூத்திரர்கள் தாழ்ந்த சாதியில் பிறந்திருப்பதால் அவர்களுக்கு அது மறுக்கப்பட வேண்டும் என்று கருதினார். அபசூத்ர அதிகரணம் குறித்த சங்கரரின் விளக்கவுரையின் சர்ச்சைக்குரிய தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ”சங்கரர் அங்கு பிழை செய்துவிட்டார்” என்று நாராயண குரு தெரிவித்திருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆயினும், எல்லா சமயங்களின் சாராம்சமும் ஒன்றுதான் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட குரு, தனது சமயம் பிற சமயங்களை விட உயர்ந்தது அல்லது தாழ்ந்தது என்று ஒருபோதும் கூறியதில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அறிவூட்டுவதை மறுப்பதற்குப் பதிலாக, அறிவாற்றலின் மூலம் சுதந்திரம் அடையுமாறு குரு அவர்களை ஊக்குவித்தார்.
தனது சமயம் சங்கரரின் சமயத்தைப் போன்றது என்று நாராயண குரு ஒரு முறை கூறியிருந்தாலும், சங்கராச்சாரியாரின் கண்டன-மண்டன (மறுப்பு-நிலைபெறுதல்) விவாதப் பாணியை இவர் ஏற்கவில்லை. கண்டனம் என்பது ஒரு விவாதத்தை எதிர்க்கும் அணுகுமுறை ஆகும், மண்டனம் என்பது விவாதத்தை ஆதரிக்கும் அணுகுமுறை ஆகும். குருவின் நோக்கம் விவாதத்தில் எதிரிகளைத் தோற்கடிப்பதோ அல்லது தனது சொந்த சமயத்தை நிலைநிறுத்துவதோ அல்ல.
எட்டாம் நூற்றாண்டில், சங்கராச்சாரியார் தனது விளக்கவுரைகளில் அக்காலத்தில் நிலவிய அறிவியல் மற்றும் தர்க்க ரீதியான விதிக் கட்டுப்பாடுகளைப் பயன்படுத்தியிருந்தார். மாறாக நாராயண குரு, நவீன அறிவியல் தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் அதை விளக்கினார். அத்வைத தரிசனம் மனித வாழ்க்கையை எவ்வாறு செழுமைப்படுத்தி அதை மேம்படுத்த முடியும் என்பதற்கு அவர் முக்கியத்துவம் அளித்தார்.
