பாறை அமைப்புகளால் நிறைந்த இடமான மருந்துவாழ்மலை, தமிழ்நாட்டில் கன்னியாகுமரி செல்லும் சாலையில் நாகர்கோயிலில் இருந்து ஏழு மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பாறைகளின் இடுக்குகளில் சீறிப் பாயும் வற்றாத நீரூற்றுகளையும் குளிர்ந்த கடல் காற்றின் புத்துணர்ச்சியையும் கொண்டுள்ள இந்த மலை ஓர் இயற்கையான சரணாலயமாகவும், தவம் செய்வதற்காகத் தனிமையைத் தேடும் மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு ஒரு சிறந்த புகலிடமாகவும் திகழ்கிறது. இந்த அமைதியான இடத்தைத் தான் நாராயண குரு தனது சுய உணர்தலுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார். மருந்துவாழ்மலையின் உச்சியில் உள்ள மிக முக்கியமான குகையாகிய ’பிள்ளைத்தடம்’ குகையில் அவர் தனது தவத்தை மேற்கொண்டார். காலப்போக்கில், தியானம் செய்யும் அந்தத் துறவியைப் பற்றிய செய்தி மலை அடிவாரத்தில் வசிக்கும் மக்களிடையே பரவியது. மேலும், வேட்டைக்காகவோ அல்லது பிற நோக்கங்களுக்காகவோ மலை மீது ஏறியவர்கள் அவரைச் சந்தித்துச் சென்றனர். அமைதியும் ஒளியும் நிறைந்த அந்த குருவைச் சந்தித்தபோது, அவருடைய தோற்றத்தில் அவர்கள் ஏதோ ஒரு தெய்வீகத்தன்மையை உணர்ந்தார்கள்.
மருந்துவாழ்மலையில் கடைப்பிடித்த துறவற வாழ்க்கை குருவுக்கு ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனையாக அமைந்தது, அங்கு அவர் இயற்கைக்கும் மனிதகுலத்துக்கும் இடையே ஆழமான ஆன்மிக ஒற்றுமையை நிலைநாட்டினார். மனித குலத்தின் துன்பங்களைப் போக்கி மக்களை மன அமைதியை நோக்கி வழிநடத்துவதே அவரது இதயப்பூர்வமான விருப்பமாக இருந்தது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் திருவிதாங்கூரில் சாதிப் பாகுபாடும் தீண்டாமையும் பரவலாக நிலவின. மருந்துவாழ்மலையில் இருந்து வெளியேறிய பிறகு தென்னிந்தியா முழுவதும் பயணம் மேற்கொண்ட அவர், கன்னியாகுமரி, திருநெல்வேலி, மதுரை, காஞ்சிபுரம், பாண்டிச்சேரி போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று பல்வேறு அனுபவங்களைச் சேகரித்தார். அவர் தனது பயணத்தின்போது சந்தித்த பல துன்பப்படும் நபர்களுக்கு ஆறுதலும் உதவியும் வழங்கினார். பாரம்பரிய வைத்தியங்களைப் பயன்படுத்தி நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அவர் நிவாரணம் அளித்தார். பைத்தியம் போன்ற மன நோய்களையும் வலிப்பு நோயையும் கூடக் குணப்படுத்தும் அவரது திறனைக் கண்ட மக்கள் அவரை ஒரு புனிதராகப் போற்றத் தொடங்கினர்.
இதற்கிடையில், இந்து சமயத்திற்குள் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களின் மீது உயர் சாதியினர் இழைக்கும் கொடுமைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வந்தன. அனைத்து சமூகங்களின் மேம்பாட்டுக்காகவும் பாடுபட வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த ஆசை குருவுக்குள் எழுந்தது. அதற்கான தனது பணியைத் தொடங்குவதற்கு மிகப் பொருத்தமான இடமாக, தூய்மையான இயற்கை அழகுடன் தனித்துவமாக விளங்கிய அருவிப்புரத்தை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். அங்குள்ள ஆற்றங்கரையோரத்தில் இருந்த குகைகளை அவர் தனது புகலிடமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். குரு சுமார் மூன்று ஆண்டுகள் அருவிப்புரம் மலைகளில் தியானம் செய்தார். இந்தக் காலகட்டத்தில், வழிதவறிச் சென்ற ஒரு இளம் மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் தற்செயலாக அவரைச் சந்தித்தான். குரு அன்புடன் அவனைப் பற்றி நலம் விசாரித்தார். அய்யப்பன் பிள்ளை என்ற அந்தச் சிறுவன் குருவின் முதல் சீடரானார், பிற்காலத்தில் அவர் சிவலிங்க சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டார்.
கேரளாவில் சமூக நிலைமைகள் தொடர்ந்து மோசமடைந்து வந்தன. பிற்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு, பொதுச் சாலைகளில் நடமாடும் சுதந்திரம் அல்லது தாங்களாகவே சுத்தம் செய்யும் சுதந்திரம் உள்ளிட்ட அடிப்படைக் கண்ணியங்கள் கூட மறுக்கப்பட்டன. உயர் சாதியினரின் கோயில்களுக்குள் நுழைய அவர்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. சுடலைமாடன் மற்றும் கருங்காளி (கரின்காளி/கரிகாளி) போன்ற தெய்வங்களை வழிபட்டவர்கள் விலங்குகளைப் பலியிடுதல் மற்றும் மது அருந்துதல் போன்ற செயல்பாடுகள் மூலம் அந்த வழிபாட்டையே சிதைத்துவிட்டனர்.
தியானம் செய்யும் ஒரு துறவியைப் பற்றிய செய்தி உள்ளூர் மக்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. அருவிப்புரத்தைச் சேர்ந்த சில முக்கியப் பிரமுகர்கள் குருவைச் சந்தித்து, வழிபாடு செய்வதற்காகத் தங்களுக்கு ஒரு கோயில் தேவைப்படுவதாகக் கூறினர். ஏழ்மையில் வாழும் கட்டாயத்தில் உள்ள பின்தங்கிய மக்களின் துன்பம் குருவை ஆழமாக வருத்தியது. பின்தங்கிய சமூகங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது சமயம் அல்ல, மாறாக கடுமையான சமயச் சடங்குகளே என்பதைப் புரிந்துகொண்டு சுதந்திரமான வழிபாட்டை ஊக்குவிக்கும் ஒரு தீர்வை அவர் நாடினார். ஆழமான சீர்திருத்தங்களின் மூலம் மட்டுமே அவர்களை உண்மையாக மேம்படுத்த முடியும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவரது தொலைநோக்குப் பார்வை, நீண்ட காலமாக இருளில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சமூகத்தின் விழிப்புணர்வுக்கு வழிவகுத்தது.
மருந்துவாழ்மலையில் இருந்து அருவிப்புரத்துக்கு மாறியது குருவின் தரப்பில் செய்யப்பட்ட ஓர் ஆழமான சுய தியாகச் செயலாகவே பெரும்பாலும் பார்க்கப்படுகிறது. அது வெறுமனே குருவை சமூக மறுமலர்ச்சியை நோக்கிச் செலுத்திய ஓர் இயக்கம் மட்டுமல்ல; மாறாக தானே சுய மாற்றத்துக்கு உள்ளாகி உலகுக்குத் தன்னலமற்ற சேவையை வழங்குவதற்காக குரு தன்னைத் தானே தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தார்.
