பள்ளிகளில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதால், ஈழவ சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல குழந்தைகள் குருகுல முறை மூலம் சமஸ்கிருதம், ஜோதிடம், ஆயுர்வேதம் ஆகியவற்றில் உயர்கல்வி கற்க முயன்றனர். குடிப்பள்ளிக்கூடத்தில் (உறைவிடப் பள்ளி) தனது கல்வியை முடித்த பிறகு, நாணுவுக்கு அவரது தாய்மாமனான கிருஷ்ணன் வைத்தியரால் சமஸ்கிருத மற்றும் ஆயுர்வேதப் பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட்டன.
நாணு சிறு வயதிலேயே சமஸ்கிருதத்தில் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர், மொழிப் பாடத்தில் உயர்கல்வி கற்பதற்காக அவர் கும்மம்பள்ளி ராமன் பிள்ளை ஆசானின் கல்வி மையத்தில் சேர்ந்தார். மத்திய திருவிதாங்கூரின் காயம்குளத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற வாரணப்பள்ளி வீட்டில் தங்கியபடி அவர் தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார்.
இலக்கியக் கலைத்திறனாய்வாளராகவும், சமஸ்கிருத அறிஞராகவும், இரக்க குணம் கொண்டவராகவும் திகழ்ந்த கொச்சு கிருஷ்ணன் பணிக்கரின் ஆதரவின் கீழ், கேரளாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து பல மாணவர்கள் வாரணப்பள்ளிக்கு வந்து அங்கேயே தங்கியிருந்து கல்வி பயின்றனர். நாணுவின் மீது தனிப் பாசம் கொண்டிருந்த அந்த ஆசிரியர், ஆழமான கவிதை வரிகளைப் படிக்குமாறு அவரை ஊக்குவித்தார். இந்தக் குருவின் வேண்டுகோளின் பேரில் இயற்றப்பட்ட ‘கஜேந்திர மோட்சம் அம்மானப்பாட்டு’ (ஒரு வகை நாட்டுப்புறப்பாடல்), குருவின் முதலாவது இலக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்தக் காலகட்டத்தில், குரு பல்வேறு ஆண் தெய்வங்களையும் பெண் தெய்வங்களையும் புகழ்ந்து, ‘விநாயகாஷ்டகம்’, ‘வாசுதேவாஷ்டகம்’, ‘குஹாஷ்டகம்’, பத்ரகாளியஷ்டகம், தேவிஸ்தவம் உள்ளிட்ட பல பாடல்களை இயற்றினார். நாணுவின் சமகாலத்திய கவிஞர்களில், பெருநெல்லி கிருஷ்ணன் வைத்தியர், வெளுத்தேரி கேசவன் வைத்தியர், மணம்பூர் கோவிந்தன் ஆசான் போன்ற முக்கியப் பிரபலங்கள் அடங்குவர். அவர்களில் பலர் காதல் கவிதைகளைப் பாடுவதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், நாணு வாழ்க்கையை மேலும் ஆழமாகப் பார்க்க முயன்றார். ஆழ்ந்த தத்துவச் சிந்தனைகளில் மூழ்கிய அவர், தான் வணங்கும் தெய்வங்களைப் பற்றிய துதிப்பாடல்களைப் பாடினார். இருப்பினும், கடுமையான சீதபேதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டதால், நாணு வாரணப்பள்ளியில் தனது தங்குதலை முடித்துக்கொண்டு சிகிச்சைக்காக வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது.
தனது படிப்பை முடித்த பிறகு செம்பழந்தி மற்றும் கடக்காவூர் ஆகிய இடங்களில் உறைவிடப் பள்ளியைத் தொடங்கிய நாணு, குழந்தைகளுக்கு சமஸ்கிருதம் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கினார். இவ்வாறு, நாணு பக்தன் நாணு ஆசானாக (குரு) மாறினார். அஞ்சுதெங்குவில் உள்ள ஒரு பள்ளியில் ‘கீத கோவிந்தம்’ கற்பிப்பதற்கான ஓர் அழைப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டார். நாணு இந்தக் காலகட்டத்தில் வாசிப்பு, தியானம், பக்தி ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்து மூழ்கினார். தீண்டாமையும் சாதிப் பாகுபாடும் சமூகத்தின் கொடிய நோய்கள் என்பதை அவர் உணரத் தொடங்கினார்.
