திருவனந்தபுரம் மாவட்டத்தின் முருக்கும்புழாவில் அமைந்துள்ள ஸ்ரீ காளகண்டேஸ்வரர் கோயிலில் தொடக்கத்தில் பத்ரகாளி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கு பிரதான தெய்வமாக சிவபெருமான் இருக்க வேண்டும் என உள்ளூர் கிராமவாசிகள் விரும்பியதால், நாராயண குரு தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் தனித்துவமான பஞ்சலோகத்தால் (ஐந்து உலோகங்கள்) ஆன பிரபாவை (ஒளிவட்டம் அல்லது தேஜஸ்) பிரதிஷ்டை செய்தார். இந்தப் பிரபாவில் ‘ஓம்’ என்ற அட்சரம் அதன் மையத்தில் தனித்துவமாக அமைந்துள்ளது, இதில் மனித நற்பண்புகளின் அடிப்படையாக விளங்குகின்ற, ‘சத்தியம், தர்மம், தயை, சாந்தி’ (உண்மை, நீதி, கருணை, அமைதி) ஆகிய வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் குரு ஓர் ஆழமான, புதிய இறையியல் கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்தினார்: தெய்வீகத்தின் அருவமான சின்னங்களையோ அல்லது வடிவங்களையோ பிரதிஷ்டை செய்வதன் மூலம், கடவுள் மீதான பக்தியை எந்தவொரு கருத்தாக்கத்தின் மூலமும் அடைய முடியும் என்பதை அவர் விளக்கினார். பின்னர், குருவின் குறிப்பிட்ட வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றி போதானந்த சுவாமிகள் இந்த மையப் பிரபாவின் இடதுபுறத்தில் சிவபெருமான், கணபதி, பாலசுப்பிரமணியம், தேவி ஆகியோரின் சிலைகளைப் பிரதிஷ்டை செய்தார்.
1927-இல், ஆழப்புழா மாவட்டத்தில் சேர்தலாவுக்கு அருகில் உள்ள களவம்கோடம் குன்னேல் கோயிலில் நாராயண குரு தனித்துவம் வாய்ந்த கண்ணாடி பிரதிஷ்டையை நிகழ்த்தினார். உள்ளூரில் குன்னேல் தேவி என்று அழைக்கப்படும் இந்தக் கோயில் ஒரு குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான வழிபாட்டுத் தலம் ஆகும். அங்கு முறையான வழிபாடு அல்லது சடங்குகள் எதுவும் பின்பற்றப்படாவிட்டாலும், விலங்குகளைப் பலியிடும் நடைமுறை தொடர்ந்து நீடித்தது. மாற்றத்தை விரும்பிய உள்ளூர் மக்கள் குருவை அணுகினர், அங்கு சாத்வீக (தூய்மையான) வழிபாட்டைத் தொடங்குமாறு அவரிடம் மனப்பூர்வமாக வேண்டினர். அவர்கள் புதிய சிலைகளைச் செய்தனர், பிரதிஷ்டை விழாவுக்குக் குருவை அழைத்தனர்.
ஆயினும், சேர்தலாவிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் வலுவான செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்த சகோதர பிரஸ்தானம் (சகோதரத்துவ இயக்கம்) அமைப்பைப் பின்பற்றுபவர்கள் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யும் குருவின் முடிவால் அதிருப்தி அடைந்தனர். மனம் தளராத குரு, போதானந்த சுவாமிகளுடன் வந்தார், உயர்தரமான கண்ணாடி ஒன்றைக் கேட்டார். அதிகாலை சரியாக 4 மணிக்கு, தெய்வத்துக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட பீடத்துக்குப் பின்னால் அவர் இந்தக் கண்ணாடியைப் பொருத்தினார். அதே நேரத்தில், போதானந்த சுவாமிகள் அர்த்தநாரீஸ்வரர், சுப்பிரமணியர், கணபதி ஆகியோரின் சிலைகளைப் பிரதிஷ்டை செய்தார். இந்த கண்ணாடி பிரதிஷ்டை ஓர் ஆழமான பரிணாம வளர்ச்சியைக் குறித்தது. இது பாரம்பரியக் கல் சிலைகளில் இருந்து அடையாள பிரதிஷ்டை வரை குரு மேற்கொண்ட பயணத்தை விளக்கிக் காட்டியதோடு, அவரை ஓய்வில்லாத உண்மை தேடுபவராக வெளிப்படுத்தியது. அது அவருடைய பிரதிஷ்டைகளுக்கு காலத்தால் அழியாத அறிவுக்கூர்மையை மனதில் பதியவைத்தது.
களவம்கோடம் பிரதிஷ்டை, கோயில் பிரதிஷ்டைகளின் வட்டத்திலிருந்து குரு பின்வாங்குவதன் அடையாளமாகவும் விளங்கியது. இந்தச் செயலின் மூலம், அதிக வழிபாட்டுத் தலங்களை நிறுவுவதை விட பள்ளிகளை நிறுவுவதே அன்றைய காலகட்டத்தின் அவசரத் தேவை என்று அவர் முடிவு செய்தார்.
